روایت هایی از سینمای ایران در تحولات انضباط و قدرت در مدرسه
مبحث اصلی در ساخت اجتماعیِ عصرِ کودکی، مقولۀ کنترل و 1 است. 1 – در کنار سایر نهادهای کنترل کننده کودکی - از طریقِ طرح­ها و تنظیمات خویش به نظم، فهم و یادگیری، بلوغ و رشد، مهارت و کنترل و قاعده بخشی تصورات و ذهن کودک فرم می دهد. مقاله حاضر قصد دارد 1­1 از 1 1 را منعکس کند که در آنها کودکان ایرانی چگونه در معرض شیوه­های خاص کنترل به عنوان ابزار اساسی میکروپلتیک 1 قرار گرفته­اند و این شیوه­ها چگونه متحول گشته­اند. فرضیة مقاله این است که با توجه به روایت­های سینمایی از 1 انضباط و قدرت در مدرسه، میکروپلتیک قدرت در این نهاد، سه مرحلة مقاومت در برابر انضباط، مشروعیت­بخشی به انضباط و در نهایت تسلط انضباط را از سر گذرانده است. در این پژوهش با استفاده از روش تبارشناسی قدرت فوکو و به شیوة توصیفی- تحلیلی انعکاس زیست کودکان ایرانی در مدرسه در سه فیلم منتخب از دهه­های پس از انقلاب اسلامی، از منظر میکروپلتیک قدرت مورد بررسی قرار گرفته است.
